خطبهءهشتاد و هفت هم نهج البلاغه – عوامل هلاکت مردم دنیا

بسم الله الرحمان الرحیم

آنچه که درج این خطبه را بر من واجب کرد حرکت مردم جهان و مردم ایران (بویژه) به سوی فلسفیدن بدون اخلاق و دین و ادامه حیات ادارات و نظام های سکولار در جمهوری اسلامی ایران است…..این نظام ها و ادارات برای دنیای فلسفه های سکولاریزه شده است نه برای جمهوری اسلامی ایران….آیا فقط باید در اسم جمهوری اسلامی بود؟نباید کمی به اسمش هم عمل کرد؟!این نظام آموزشی که خروجی نود درصدی آن انسانهای فلسفه بستر(نه فلسفهء اخلاق و دین مدار) است.ه.مه با شک تربیت میشوند…یعنی دکارتی دکارتی(دکارت میگوید:من فکر میکنم پس هستم و چون هستم به همه چیز شک میکنم و به تنها چیزی که شک نمیکنم این است که الان دارم شک میکنم!)آیا این احوال واقعیات جاری در جوامع نیست!؟حالا ببینید امیر مومنان علی ابن ابیطالب علیه السلام در پاسخ چه میفرمایند:

فيها بيان للاسباب التي تهلک الناس

أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ اللهَ سُبْحانَهُ لَمْ يَقْصِمْ جَبَّارِي دَهْرٍ قَطُّ إِلاّ بَعْدَ تَمْهِيلٍ وَرَخَاءٍ، وَلَمْ يَجْبُرْ عَظْمَ أَحَدٍ مِنَ الْأُمَمِ إِلاَّ بَعْدَ أَزْلٍ وَبَلاَءٍ، وَفِي دُونِ مَا اسْتَقْبَلْتُمْ مِنْ عِتْبٍ وَاسْتَدْبَرْتُمْ مِنْ خَطْبٍ مُعْتَبَرٌ! وَمَا کُلُّ ذِي قَلْبٍ بَلَبِيبٍ، وَلاَ کُلُّ ذِي سَمْعٍ بِسَمِيعٍ، وَلاَ کُلُّ نَاظِرٍ بِبَصِيٍر. فَيَا عَجَباً! وَمَا لِيَ لاَ أَعْجَبُ مِنْ خَطَإِ هذِهِ الْفِرَقِ عَلَي اختِلاَفِ حُجَجِهَا فِي دِينِهَا! لاَ يَقْتَصُّونَ أَثَرَ نَبِيٍّ، وَلاَيَقْتَدُونَ بَعَمَلِ وَصِيٍّ، وَلاَ يُؤْمِنُونَ بَغَيْبٍ، وَلاَ يَعِفُّونَ عَنْ عَيْبٍ، يَعْمَلُونَ فِي الشُّبُهَاتِ، وَيَسِيرُونَ فِي الشَّهَوَاتِ، الْمَعْرُوفُ فِيهمْ مَا عَرَفُوا، وَالْمُنْکَرُ عِنْدَهُمْ مَا أَنْکَرُوا، مَفْزَعُهُمْ فِي الْمُعْضِلاَتِ إِلَي أَنْفُسِهمْ، وَتَعْوِيلُهُمْ فِي الْمُهِمَّاتِ عَلَي آرَائِهِمْ، کَأَنَّ کُلَّ امْرِيءٍ مِنْهُمْ إِمَامُ نَفْسِهِ، قَدْ أَخَذَ مِنْهَا فِيَما يَرَي بَعُريً ثِقَاتٍ، وأَسْبَابٍ مُحْکَمَاتٍ.

عوامل هلاکت انسانها پس از ستايش پروردگار! خدا هرگز جباران دنيا را در هم نشکسته مگر پس از آنکه مهلتهاي لازم و نعمتهاي فراوان بخشيد، و هرگز استخوان شکسته ملتي را بازسازي نفرمود مگر پس از آزمايشها و تحمل مشکلات، مردم! در سختيهايي که با آن روبرو هستيد و مشکلاتي که پشت سر گذارديد، درسهاي عبرت فراوان وجود دارد، نه هر که صاحب قلبي است خردمند است، و نه هر دارنده گوشي شنواست، و نه هر دارنده چشمي بيناست. در شگفتم، چرا در شگفت نباشم؟! از خطاي گروههاي پراکنده با دلايل مختلف که هر يک در مذهب خود دارند! نه گام بر جاي گام پيامبر (ص) مي‏نهند، و نه از رفتار جانشين پيغمبر پيروي مي‏کنند، نه به غيب ايمان مي‏آورند و نه خود را از عيب برکنار مي‏دارند، به شبهات عمل مي‏کنند و در گرداب شهوات غوطه‏ورند، نيکي در نظرشان همان است که مي‏پندارد، و زشتيها همان است که آنها منکرند. در حل مشکلات به خود پناه مي‏برند، و در مبهمات تنها به راي خويش تکيه مي‏کنند، گويا هر کدام، امام و راهبر خويش مي‏باشند که به دستگيره‏هاي مطمئن و اسباب محکمي که خود باور دارند چنگ مي‏زنند